سكوت
آواي مشترك ميان من و توست
- طنين نالههاي دردناكت
و اندوه خوشيهاي نايافتهات.
آنگاه كه زبان و قلمات
از تكلم باز ميمانند ،
ديدگانت فرياد سرخواهند داد
اي مهربان!
اندوه نگاهت مرا ميكشد
با اين همه
چشمانت را از من مگير.
اراك 4/9/1381
وقتي به گونههاي پريشانت مينگرم
اندوه روزهاي رفته را در چشمانت ميبينم
اي آشناي همهي روزگاران من
تو را به نگاهت
لبخندي بزن
تا روزهاي نيامده را
در شكوفههاي بهارنارنج
پرواز كنيم .
4/6/1385
تهران