لینک :    «نوشته یی جدید از نویسنده ی کتاب معجزه ی هزاره ی سوم »

                                               همسر ایشون :

اعتماد ملي ۲۰/۴/۱۳۸۵ - ‌ROOZNA.COM

به بهانه‌ي سالمرگ زهرا كاظمي

آزادي ؟

اگر منظورتان هماني‌است كه در كتاب‌ها آمده ،

راهتان را اشتباه آمده‌ايد .

برويد از سپيدار بلند سر كوچه‌مان بپرسيد

                                            كه به خورشيد نزديك‌تر است

شايد او

          روزي

               از آن بالا

                     چيزكي ديده باشد .

                                                                       ۸/۳/۱۳۸۵ خوانسار

  براي دانشجويان ايران

   به ياد 18 تيرماه 1378

از صداي ضجه‌هاي تو

من

     معناي عشق را فهميدم

                          و

                          بهاي آزادي را

آه ! كه آن «ريش‌تراش»* جادويي

                 صداي تو را در خود خفه كرد !

                                                             8/3/1385

                                                               خوانسار

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

* در ماجراي كوي دانشگاه سال 78 ، همه‌چيز در دزديده شدن يك دستگاه ريش‌تراش خلاصه شد . مانند بقيه‌ي چيزها !

خداحافظ دانشگاه!           www.roozna.com

روزنا_ مريم شباني:يك ماه قبل روزنامه‌هاي كشور در تحليل چرايي حوادث پيش آمده در دانشگاه تهران از بازنشسته كردن شش استاد دانشكده حقوق اين دانشگاه نوشتند و اعتراضات دانشجويي به اين تصميم را با عنوان "موج بازنشستگي اساتيد" منعكس كردند.عنواني كه چندان خوشايند مديريت دانشگاه تهران قرار نگرفت و بر اين اساس آيت الله عميدزنجاني وقتي درروزهاي قبل مقابل خبرنگاران ايستاد از شيوه اطلاع رساني مطبوعات درقضاياي دانشگاه تحت امرش گله كرد.

اگرچه مديريت دانشگاه تهران از كاربرد واژه"موج بازنشستگي اساتيد" براي انعكاس اتفاقات رخ داده در دانشكده حقوق و علوم سياسي اين دانشگاه گلايه كرد اما خود در نشست خبري اخير از بازنشستگي 40 استاد دانشگاه تهران به حكم قانون خبر داد.به اين ترتيب اگر پيشتر كاربرد اين واژه انتقاد اين رييس دانشگاه را به دنبال مي‌آورد اما او اكنون ديگر نبايد منتقد اطلاع رساني مطبوعات شود چه آنكه بر خروج اجباري و يكباره 40 تن از اساتيد قديمي از دانشگاه تهران نمي‌توان به راحتي چشم بربست و در سكوت خروج اساتيد بازنشسته از دانشگاه را شاهد بود.

عميد زنجاني خود به درستي بازنشستگي اساتيد را "مرگ پيش رس" آنان خواند و البته از هديه كردن اين سوغات بر آنان اظهار تاسفي نكرد تا يادآور شود كه " به حكم قانون " تن به بازنشستگي "ياران ديروزي و دوستان امروزي" خويش داده است. اما پس از مرور داستان تعامل حكومت با نخبگان و اساتيد دانشگاه است كه درمي‌يابيم بار ديگر دوره بي‌مهري با نخبگان آغاز شده است.از انقلاب فرهنگي كه بگذريم دانشگاه تهران در دهه 70 با چندتن از اساتيد خويش وداع كرد.كساني همچون ناصر كاتوزيان،سيدجواد طباطبايي و عبدالكريم سروش كه تنها جرمشان دگرانديشي بود از دانشگاه تهران اخراج شدند تا ديگران تاوان دگرانديشي در مقابل شيوه‌هاي رسمي حكومت را به چشم ببينند و در سكوت تنها به ورود و خروج در كلاس‌هاي درس اكتفا كنند.

به اين ترتيب گويي بار ديگر . در روزهايي كه نغمه بي‌مهري در دولت اصولگرا با نخبگان و دانشگاهيان از هركنار به گوش مي رسد،دوره جديد وداع اساتيد با دانشگاه فرارسيده است.دوره‌اي كه اگرچه آتش آن اول بار از دانشگاه علامه زبانه كشيد اما در دانشگاه تهران به عنوان مادر دانشگاه‌هاي كشور شعله‌ور شده است.در اين ميان يك اصل خودنمايي مي‌كند و آن اينكه عملي شدن اين اقدام در دانشگاه تهران بي شك آغاز موج بازنشستگي در دانشگاه‌هاي ديگر كشور را به همراه خواهد داشت.در روزهايي كه دلمردگي و ياس بيش از هرزمان ديگري بر دانشجويان و بدنه دانشگاه حاكم شده است ديگر نمي‌توان اميدي به تغيير وضعيت موجود بست و بايد شاهد خالي شدن دانشگاه‌ها از اساتيدي شد كه دانش را به اين مكان‌هاي فرهنگي هديه كرده‌اند.

اگر عميد زنجاني اكنون در مقابل خبرنگاران مي‌ايستد و براي توجيه تصميم خود اين چنين دليل مي‌آورد كه :« اينكه دانشگاه تهران را در يك نفر خلاصه كنند،تجليل اساتيد نيست بلكه تحقير دانشگاه است.رفتن چند استاد به معناي پايان يافتن عمر دانشگاه نيست،ما معتقديم كه همه رفتني هستيم ولي دانشگاه تهران ماندني است.» شايد از اين پاسخ چندان استقبال نكند كه دانشگاه بدون حاملان دانش كه همان اساتيد هستند به مكاني عادي تبديل مي شود و ديگر نيازي يست كه ديگران تصميم به تحقير دانشگاه بگيرند كه دانشگاه خود مكاني تهي شده از دانش را به تصوير مي‌كشد.به آيت الله عميد زنجاني بايد گفت ، اين درست است كه با رفتن چند نفر عمر دانشگاه پايان نمي يابد اما عمر دانش آموزي است كه با رفتن هر وارث دانشي كوتاه‌تر شده و فاجعه زماني است كه اين وارثان علم به مهاجراني موفق در دانشگاه‌هاي دياري ديگر تبديل شوند و دانشجويان ايراني با حسرت به تريبوني بنگرند كه تا سالي پيشتر صداهايي اينك دور، از پشت آنها شنيده مي شد.

دانشگاه 70 ساله تهران تاكنون اساتيد زيادي را از دست داده و به دست آورده است.اما وداع يكباره با 40 استاد اتفاقي بديع است كه تنها از بي‌مهري دولت اصولگرا با نخبگان ناشي مي‌شود.اتفاقي كه قطعا دير يا زود گريبان ديگر دانشگاه‌هاي كشور را نيز خواهد گرفت.اما گويي دلمردگي عمومي نخبگان مانعي است در برابر اعتراض‌ها و وسيله‌اي است براي پيش بردن خواسته‌هاي مديران جديد دانشگاه‌ها در اين فضا است  كه 40 استاد دانشگاه تهران اكنون با حسرت و در سكوت از دانشگاه خارج مي‌شوند و كسي فرياد دروني آنان را نمي‌شنود كه مي گويند: خداحافظ دانشگاه.

انتهاي خبر // روزنا - وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی// روزنا