براي شاعر آزادي‌خواه

                                             فدريكو گارسيا لوركا

شب ،

    سكوت و

             سايه‌ي مرگ ؛

شليك گلوله‌ئي

       و پيكر مردي كه به خاك افتاده ؛

        - آوازه‌خوان كوچك دشت

                   با بال‌هاي خسته‌ي خون‌آلود:

                             « مرا با گيتارم به خاك بسپاريد.»

شليك گلوله‌ئي و

             پيكر مردي كه به خاك مي‌افتد ؛

ستاره‌گان خاموش،

          تاريك‌ترين شب قرن،

                    و ورق‌پاره‌هاي خون‌آلود به دود آغشته در هوا ؛

رگبار گلوله‌ها

         و مرداني كه سر از خاك بر مي‌آورند ................

                                                    ساري 29/6/1381

به ياد تمامي نياكان‌مان

براي بزرگداشت عشق ، مهر ، دوستي ، نيكي و پاكي

روز 29 بهمن

           روز سپندارمذگان

                                                خجسته باد      

بگذار تمامي آدمكان زمين

                             به سخره

                             انگشتانشان را به سويم نشانه بگيرند

به تمامي آنها خواهم گفت:

                     « من عاشقم!»

لبخندگكي براي همه‌شان كافي است

                                         تا دريابند

                                        كه تمامي دنيايشان

                                          به نوازش گلبرگ هاي نرگس

                                                                        نمي ارزد.

جوانه‌ي اميد

                     از دستان ما

                                          مي رويد.

                                                            اراك  7/8/1382

روزهاي اميد

روزهاي عشق

روزهاي زنده بودن براي هم  . . . . . . . .

                                   امروز هم يكي ديگر از همان روزهاست.

                                           روز عشق

چشمانت از جنس درياست

آرامش است

و طوفان.

موجهاي زمام گسيخته‌ي نگاهت

مرا به قعر روشني چشمانت مي برند؛

و آرامش سنگين ديده‌گانت

                غرقه‌ي عشقي چنانم مي‌كنند،

                           كه ساحلش را ديگر

                                      اميد بازگشتنم نيست.

اي مهربان!

               تو را مي گويم!

                                                      اراك      25/8/1381                          

طلوع خورشيد به ضيافت نگاه توست

 ورنه آفتابي نخواهد بود

                                   اگر تو بدان ننگري